O patronie

Dr Józef Longin Ostaszewski urodził się 15 marca 1875 roku w Staninie w powiecie łukowskim. Jego ojcem był Piotr Ostaszewski, administrator majątku ziemskiego w Staninie, a matką Bronisława z Kickich.
Gimnazjum ukończył w Radomiu, po maturze w 1896 r. wstąpił na wydział lekarski Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył 1902 r., a w roku następnym uzyskał uprawnienia do wykonywania zawodu lekarskiego. Jako lekarz wojskowy powołany do wojska rosyjskiego brał udział w dwóch wojnach: rosyjsko - japońskiej w 1904 roku i w I wojnie światowej, podczas której wysłano go na front do Prus Wschodnich. W czasie kampanii mazurskiej w 1914 r. został wzięty do niewoli i przebywał w obozie jenieckim w Zalaegerszeg na Węgrzech aż do zawieszenia broni w 1918 roku.
W 1910 roku przybył do Mławy i zamieszkał na pierwszym piętrze budynku Hotelu Polskiego przy ulicy 3 Maja. Objął posadę lekarza Przychodni Kolejowej , którą piastował aż do przejścia na emeryturę w 1935 roku. Bardzo szybko zyskał uznanie w środowisku jako sumienny, uczynny lekarz, a przede wszystkim jako dobry fachowiec. Dlatego też, ówczesny lekarz powiatowy Stanisław Kamiński powierzył mu kierownictwo miejskiego szpitala, które z przerwą wywołaną zawieruchą I-ej wojny światowej pełnił do 1939 roku. Dr J. Ostaszewski cieszył się opinią dobrego lekarza ogólnego, a przy tym był wrażliwy na biedę i nędzę ludzka. Ubogim chorym nie tylko udzielał bezpłatnie porady lekarskiej, ale często dawał pieniądze na lekarstwa. Wspominał go Jan Bielski w artykule "Judym na gruncie mławskim" pisząc: "Taka postawa nie była gestem handlowym, obliczonym na wyrobienie szyldu dla praktyki lekarskiej przez początkującego doktora, lecz ludzkim odruchem ducha; takim pozostał przez całe życie".
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Józef Ostaszewski aktywnie włączył się w życie społeczne, polityczne oraz kulturalno - oświatowe miasta. W utworzonym w 1919 roku Seminarium Nauczycielskim im St. Żółkiewskiego został szkolnym lekarzem i nauczycielem higieny. Był również wykładowcą geologii na zorganizowanym w początkach lat dwudziestych "Uniwersytecie Powszechnym" oraz wykładał w Żydowskiej Szkole Średniej, mimo że był jednym z czołowych liderów Stronnictwa Narodowego.
Całym sercem zaangażował się w działalność wielu organizacji i stowarzyszeń. Dzięki wrodzonej dobroci, taktowi, życzliwości wybierany był na stanowiska kierownicze i piastował je często przez wiele kadencji. Działał we władzach m.in. Polskiej Macierzy Szkolnej, Polskim Związku Zachodnim, Towarzystwie Dobroczynności, Stowarzyszeniu Młodzieży Akademickiej, Towarzystwie Gimnastycznym "Sokół". Był także długoletnim działaczem założonego w 1901 roku Towarzystwa Śpiewaczego "Lutnia", jednego z najbardziej zasłużonych towarzystw kulturalnych. Miało ono własną salę widowiskową, gdzie odbywały się liczne koncerty i przedstawienia teatralne, posiadało bibliotekę i czytelnię czasopism, amatorską orkiestrę symfoniczną oraz amatorski zespół teatralny (dziś w budynku "Lutni" mieści się biblioteka miejska). Towarzystwo było organizacją elitarną. Należała do niej inteligencja mławska i przedstawiciele ziemiaństwa, przeważnie o prawicowych poglądach politycznych. Józef Ostaszewski już w 1914 roku wchodził w skład zarządu, a od 1922 roku przez 17 lat pełnił funkcję prezesa "Lutni". W latach dwudziestych i trzydziestych wygłosił wiele pogadanek w ramach wykładów dla publiczności, organizowanych w sali "Lutni" m.in. jako jeden z pierwszych przedstawił w popularny sposób rolę witamin w życiu człowieka.